|
Karaman
37.11 kuzey enlemleri, 33.15 doğu boylamları
arasında İç Anadolu bölgesinin güneyinde yer
alır. Kuzeyinde Konya, güneyinde Mersin
doğusunda Ereğli, güneydoğusunda Silifke,
batısında Antalya yer alır. Deniz seviyesinden
yüksekliği 1033 metredir. Yüzölçümü 9590
km2’dir. Merkez il nüfusu 106 bindir.
Toplam nüfus ise 220 bindir. Yüzölçümü
bakımından Türkiye genelinde 34. Merkez ilçe
nüfusu bakımından 27 ilden büyüktür.
İklimi yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve
yağışlı geçer. Son yılların yağış ortalaması 350
mm’dir.
Son yıllarda yapılan gölet ve sulama kanalları
ile tarıma daha bir canlılık gelmiştir. Ovada
kuru tarım yapılan bölümlerde tahıl türleri,
sulu tarım yapılan bölümlerde ise sanayi
bitkileri yetiştirilir.
Anadolu’da medeniyetin gelişim safhalarında
Karaman bulunduğu yer itibarıyla önemli bir
tarım ve hayvancılık merkezi geçit yeri
olmuştur.
Hititler bütün komşularıyla münasebetlerinde
Konya-Karaman yolunu takip etmişler. İranlılar
ise Yunanistan’a olan seferlerinde ve İskender
seferinde Karaman ovasından geçerek Suriye’ye
ulaşmışlardır. Seferlerin buradan yapılmış
olmasının sebebi Karaman’da bu devirde verimli
bir arazi ve gelişmiş bir tarım hayatının
bulunmasıdır.
Karaman il sınırları
içerisinde bulunan arazinin üçte ikisi
dağlıktır. İlin en yüksek dağı, Sarıveliler
ilçesinde bulunan, Orta Toroslarda ki Yunt
Dağı'dır ve yüksekliği 3227 metredir. Ayrıca, il
merkezinin 20 Km. kuzeyinde bulunan Karadağ,
2271 metre yüksekliğindedir. Sönmüş bir volkanik
dağdır.
İl merkezi ovada kurulmuştur.
Hemen güneyinde Torosların uzantıları yer alır.
Mut yönünden Akdenize, merkez Toroslar üzerinde,
önemli bir geçit olan Sertavul Beli (Geçidi), İç
Anadolu'yu Akdeniz'e bağlayan önemli geçitlerden
biridir. Daha güneyde ve görkemli Orta Toroslar'
ın üzerinde, Ermenek, Başyayla ve Sarıveliler
ilçeleri yer almaktadır. Bu bölgede yer alan
Göksu Nehri'nin iki ana kolu, Orta Toroslarla
birleşerek, dik ve derin uçurumlu Taşeli (Klikya)
platosunu oluşturmaktadır.
Kazımkarabekir ilçesinden
güneye inildiğinde, yine Toroslara ulaşılır.
Buranın en yüksek dağı Hacıbaba Dağı ile,
doğusunda yer alan Musa, Yülek ve Çavdarlı
tepeleri, daha güneyde, Toroslara dahil Geyik ve
Bolkar Dağları'na ulaşılır.
Ayrancı ilçesini kuşatan
dağlar; Bolkar, Bozoğlan, Musa, Meke ve Çakırdağ
silsileleridir. Toroslara dahil bu dağların
arasındaki "Tarihi Mara Yolu" ndan İçel iline
ulaşma olanağı mevcuttur.
Karaman etrafında
bulunan dağların ve Karadağ çevresinde, ovada
yeralan iç denizin kıyı kesimlerinde, falezlere
rastlanmaktadır. Bu falezlerin (Taraça, Seki)
diklikleri l ile 10 m. arasında değişmektedir.
900-995-1010 m. yükseltilerde yer almaktadırlar.
Jeolojik devirlerde bu falezler,
Karaman-Konya-Ereğli havzasındaki iç denizin
seviye değişmelerine bağlı olarak meydana
gelmiştir.
Bu havzada yer alan Karadağ,
andezit ve dazit intifalarından meydana gelmiş;
intifalar, bazaltik lavların çıkışı ile son
şeklini almıştır. Karadağ, esas itibariyle büyük
bir koni görünümündeyse de, aslında üç koninin
birbirleri ile kaynaşmasından meydana gelmiştir.
Bu üç koni, Karadağ'ın en yüksek noktası Mihaliç
Tepe (2271 m.); bunun kuzeyindeki, Baştepe ve
doğusundaki Kızıltepe konileridir. Baştepe'nin
üzerinde, çapı 150 m. olan bir krater
bulunmaktadır.
Karadağ'da yer alan
kraterlerin en büyüğü, büyük bir kısmı tahrip
olan Mihaliç konisi üzerindedir. Bu kraterin
uzun ekseni 500 m. ve genişliği 600 m.dir. Bu
konilerin yaşları da aynı değildir. En yenisi
Baştepe konisidir. Zira, çok daha yüksek Mihaliç
tepe konisinin zararına, onu kısmen parçalayarak
çıkmıştır. Bölgede bulunan diğer volkanik
koniler ise trakit, andezit tüfleri ve hematit
cinsi tüflerden oluşmuştur.
Karaman ilinin iki
önemli ovası bulunmaktadır. İl merkezinden Konya
ve Ereğli'ye doğru deniz seviyesinden 1000-1050
m. yükseklikte verimli "Karaman Ovası" yer
almaktadır. Alanı 600 kın olan ovada, tarıma
engel olmayacak şekilde hafif dalgalanmalar ve
insan eliyle oluşturulmuş büyükler
bulunmaktadır. Diğer bir ova "Ayrancı Ovasıdır.
Ovanın genişliği 375 km; deniz seviyesinde
yüksekliği ise 1010 - 1026 m.dir.
|
DAĞIN ADI |
YÜKSEKLİĞİ |
İLÇESİ |
BAĞLI OLDUĞU
DAĞ GRUBU |
ÖZELLİĞİ |
|
Hacıbaba Dağı |
2481 |
K.K.Bekir |
Orta Toroslar |
Tektonik |
|
Yunt Dağı |
2327 |
S.Veliler |
Orta Toroslar |
Tektonik |
|
Karadağ |
2271 |
Merkez |
Orta Toroslar |
Tektonik |
|
B.Koçaş |
2158 |
S.Veliler |
Orta Toroslar |
Tektonik |
|
Azıtepe |
2149 |
Merkez |
Orta Toroslar |
Tektonik |
|
Göktepe |
2082 |
S.Veliler |
Orta Toroslar |
Tektonik |
|
Kurtoğlu Tepesi |
2073 |
S.Veliler |
Orta Toroslar |
Tektonik |
|
Turansa Dağı |
2045 |
S.Veliler |
Orta Toroslar |
Tektonik |
|
Belenyurt |
2010 |
S.Veliler |
Orta Toroslar |
Tektonik |
|
Savdat Beli |
2003 |
Ermenek |
Orta Toroslar |
Tektonik |
|
Yaman Tepe |
1975 |
S.Veliler |
Orta Toroslar |
Tektonik |
|
Karaduvar |
1946 |
Ermenek |
Orta Toroslar |
Tektonik |
|
Yılanlı Tepe |
1936 |
Başyayla |
Orta Toroslar |
Tektonik |
|
K.Sınat Tepe |
1925 |
Ermenek |
Orta Toroslar |
Tektonik |
|
Asar Dağı |
1553 |
Ermenek |
Orta Toroslar |
Tektonik |
İlin belli başlı akarsuları içinde en büyüğü
ve önemlisi Göksu Nehri'dir. Yerköprü
Santrali mevkisinden çıkan nehir, Yünalanı
mevkiinde Akdeniz'e dökülür. Uzunluğu 296
km. olan nehrin, il sınırları içindeki
uzunluğu ise 47 kın.dir.
İl içinde doğan akarsulardan en önemlisi,
Gödet Çayı'dır. 81 km. uzunluğundaki bu çay,
Yüzlük Dağı'ndan doğup; Gödet Barajı'nda son
bulmaktadır.
Ayrancı Barajı'nı dolduran Berendi Çayı, Göztaşı
tepeden doğup büyük bir vadi oluşturduktan
sonra Sudurağı, Aşıran, Kubaşan ve Akçaşehir
Canhasan ovalarında kaybolan 80 km.
uzunluğundaki İbrala Deresi 2.7 debiye
sahiptir.
Ermenek Çayı, 112 km. uzunluğundadır. Göksu
Nehri'nin bir koludur. 56 km.si, Karaman
sınırları içinde bulunmaktadır; Mut
yakınlarında Suçatı denilen yerde Prinç suyu
ile Göksu nehrine birleşir. Ermenek çayını,
Göktepe yakınlarında Mençek suyu, Ermenek
içinden akan Maraspoli suyu, Muz vadide
Bahçegözü suyu, Nadire değirmenleri suyu.
Balkusan çayı ve Zeyve Çayı beslemektedir.
Diğer akarsular ise, sel rejimli özelliğe
sahip, Deliçay, Eskiçay ve Kocaderedir.
Egemen olan iklim yapısı,
genelde yazları sıcak ve kurak; kışları
soğuk ve kar yağışlı olan karasal iklim
yapısıdır. Yani, İç Anadolunun temel iklim
yapısı, burada da görülmektedir. Ancak, ilin
batı ve güneyinde, Orta Toros Dağları'nın
Göksu ve kolları tarafından derin bir
şekilde yarıldığı vadi tabanlarında, yazları
sıcak ve kurak, kışları ılık ve yağışlı
geçen Akdeniz İklim özellikleri de görülür.
Yağış genellikle kış ve ilkbahar aylarında,
yağmur ve kar şeklindedir.
İlde görülen
karasal iklim özelliklerinin sonucu, bitki
örtüsü olarak da step (bozkır) türü bitki
topluluğu görülmektedir. Bu nedenle, il
topraklarının %34'ü, yani 320.772 hektarlık
alan, çayırlık ve meradır.
İl topraklarının %21,2'si ormanlık alandır.
199.678 hektarlık bir alanı kaplayan
ormanlarımızın, ne var ki, önemli bir bölümü
baltalık ve maki örtüsü halindedir. Bunun
nedeni, Karaman'ın ilk çağlardan beri
yerleşime açık oluşu ve bu yüzden ormanların
tahrip edilmiş olmasıdır. Tahrip edilen
orman örtüsünün yerinde, çalılıklardan ve
yabani zeytinden oluşan, Akdenize has maki
bitki örtüsü görülmektedir.
Ormanlarımızı oluşturan ağaç türleri meşe, çam, ladin,
sedir, katran ve ardıçtır. Ayrıca Toros
Dağları arasında dar ve sulanabilen uzun
vadi tabanlarında söğüt, kavak ve yabani
meyva ağaçları da görülmektedir.
Karaman Valiliğince 1996 yılı içerisinde
Hazine'ye ait toplam 9 milyon m'lik alan
ağaçlandırılmak üzere çeşitli kamu ve özel
sektöre ait kuruluşlara tahsis edilmiştir.Bu
çerçevede ilk olarak İl Özel İdaresince
780.000 m'lik alanın ağaçlandırılması
çalışmasına başlanmıştır.
|